تات وفس

وضعیت اجتماعی و معیشتی مردم در گذشته و حال :

قبل از انقلاب یک کارگاه آهنگری با کورهٔ مخصوص در #روستا وفس  دایر بود که استاد آهنگر به ساختن لوازم زندگی از جمله داس و تبر و بیلچه و انبر دست و … مشغول بود. این کارگاه نیز تعطیل شد. چند رویگر نیز در روستا مشغول کار بودند و به ساخت یا تعمیر چراغ و بخاری و … اقدام می‌کردند. سکه‌های نقره یا نیکلی را که زنان و دختران به عنوان زیورآلات در حاشیهٔ جلیقه یا عرقچین خود می‌دوختند یا به همراه مهره‌های زینتی به رشته می‌کشیدند و به گردن می‌آویختند، توسط همین رویگران (گوشه یا دسته) زده می‌ شد.
در سابق در هر خانه‌ای یک تنور هم نصب می‌شد و زنان نان مورد نیاز افراد خانواده را خود تهیه می‌کردند ولی حالا که کشت گندم در روستا از رونق افتاده‌است، آن تنورها نیز برچیده شد و جایش را به پنج باب نانوایی عمومی داده‌است.

اولین بار در سال ۱۳۴۵ بود که ماشین وارد عرصهٔ زندگی مردم این روستا شد. آن هم ماشین پرقدرت روسی که از یک جاده دست‌ساز پر سنگلاخ بسیار خطرناک برای کشیدن کنده‌های درختان گردو که از پدر بزرگ‌ها به یادگار مانده بود، صدای غرش موتور و بوق مهیبش در آسمان آرام روستا پیچید و اولین آثار تخریبی زندگی ماشینی رقم خورد.

در گذشته روستا به وسیله کدخدا اداره می‌شد که کم‌کم انجمن ده و سپس خانه انصاف نیز برای رتق و فتق امور روستا به کمک کدخدا آمدند. مردم سعی می‌کردند اختلافات خودشان را بصورت کدخدامنشی حل و فصل کنند و کمتر دیده می‌شد که کسی به عنوان شاکی به پاسگاه ژاندارمری که در وفس  مستقر بود، برود و اظهار شکایت کند. مردم در انجام کارها از جمله در ساخت و ساز خانه یا برداشت محصول به یکدیگر بطور رایگان یاری می‌رساندند به این یاری رسانی افتخاری عمومی (ایمجی) می‌گفتند. امروزه امور این روستا با همفکری دهیاری و اعضای شورای اسلامی و شورای با گویش #تاتی_زبون حل اختلاف حل و فصل می‌شود.
#تهیه کننده:
#صفر حیدر لو
#تاتی_زبون
اراک_کمیجان_روستای وفس(ووس)

گروه سلام ووس
@tatizaboon
 ارتباط با ادمین
@s_heydarloo

لینک عضویت:
https://t.me/joinchat/AAAAAEchF8eOJagrrllnHQ